با من سخن بگو ..

شامگاهان وقتی که خورشید مانند قایقی  طلایی در اقیانوس خونین

به کوهساران

نزدیک می شود و کوچه از پای آخرین عابر تهی

مرا به خاطر آور

ای مهربان :

با نگهاهت با من سخن بگو 

با آن نگاهی که هنوز هم زیباست

و یاداور روزهای قشنگی ست  که

سکوت حکم فرما بود

و با نگاه ها سخن ها گفته می شد

ای مهربان

دست هایت را به سویم دراز کن

دست هایی که عطر چونه های باران خورده ای را می دهد

که باغبان قلبت در دلم کاشت

ای مهربان :با من سخن بگو ..

با من که شکسته تر از همیشه ام

با من که ...

ای صداقت بی انتها

و ای ترانه خاموش با من سخن بگو ..

از عشق بگو ...

ودیری نپایید که ...

گرمی عشق او تمام وجودم را تسخیر نمود و

من زندانی ای برای قلب او بودم و

او زندانبان من و

 این اسارت چه زیبا بود