وقتی دلتنگ شدی به یاد بیار کسی رو که خیلی دوست داره ،

وقتی ناامید شدی به یاد بیار اونی رو که تنها امیدش تو هستی ،

وقتی پر از سکوت شدی به یاد بیار کسی رو که به صدات محتاجه و

 وقتی دلت خواست از غصه بشکنه به یاد اون کسی بیفت

که تو دلت یه کلبه ساخته

با من سخن بگو ..

شامگاهان وقتی که خورشید مانند قایقی  طلایی در اقیانوس خونین

به کوهساران

نزدیک می شود و کوچه از پای آخرین عابر تهی

مرا به خاطر آور

ای مهربان :

با نگهاهت با من سخن بگو 

با آن نگاهی که هنوز هم زیباست

و یاداور روزهای قشنگی ست  که

سکوت حکم فرما بود

و با نگاه ها سخن ها گفته می شد

ای مهربان

دست هایت را به سویم دراز کن

دست هایی که عطر چونه های باران خورده ای را می دهد

که باغبان قلبت در دلم کاشت

ای مهربان :با من سخن بگو ..

با من که شکسته تر از همیشه ام

با من که ...

ای صداقت بی انتها

و ای ترانه خاموش با من سخن بگو ..

از عشق بگو ...

ودیری نپایید که ...

گرمی عشق او تمام وجودم را تسخیر نمود و

من زندانی ای برای قلب او بودم و

او زندانبان من و

 این اسارت چه زیبا بود

من همیشه با تو هستم

تو رو از جون می پرستم

من فقط با تو می تونم

توی این دنیا بمونم

اگه تو نمونی پیشم

می بینی دیوونه میشم

 این صدای قلبم

می شنوی آره یا نه

می تونم داد بزنم

عشقمی یا نه ...

آخه من از تو می ترسم

میگن عاشقی جنون

نمی گم عاشقی مرده

اما دیگه نیمه جونه

توی این دوره زمونه

بعضی کارامون حرومه

آی زمونه آی زمونه

من شدم بی آشیونه

چرا رسم عاشقیمون

چنین شده به هر بهونه

تو یکی مثل صداقت

آن گاه که عشق تو

گويند که غروب خورشيد غم انگيز است

       اما هيچ غروبي غم انگيز تر از غروب تنهايي نيست

زندگي زيباست اما نه به زيبايي حقيقت

          حقيقت تلخ است نه به تلخي جدايي جدايي سخت است

اما نه به سختي انتظار

 مراقب شادی توام

رو درو دیوار این شهر

همش از تو یادگار

توی این کوچه ی تاریک

من و تنها نمیزاره

یاد حرفای قشنگت

که تو قلبم لونه می کرد

یاد دلتنگی چشمات

که من و بهونه می کرد

میزنه آتیش به جونم

پس کجایی مهربونم

آخه من ترانه هام

واسه  کی پس بخونم

دل من هوا تو کرده

آخ کجایی نازنینم

کاش که بودی و می دیدی

بی تو من تنها ترینم

توی این بازی که سا ختی

من همه هستیم و باختم

زیر پات گذاشتی آخر

عشقی که من از تو ساختم

اگه تو دوستم نداشتی

از دلم خبر نداشتی

دلت از سنگ شده انگار که من و تنها گذاشتی

میزنه آتیش به جونم ...

می شینم منتظر این جا

تا تو برگردی دوباره

تا بشینی پای حرفام

بریم تا ماه و ستاره

می دونم می یای یه روزی

یه روزی که خیلی دیره

یه روزی دل شکستم

سر این کوچه می میره

میزنه آتیش به جونم

پس کجایی مهربونم

آخه من ترانه هام

واسه کی پس بخونم

دل من هوا تو کرده

آخ کجایی نازنینم

کاش که بودی و می دیدی

بی تو من تنها ترینم

ول

اگر كلمه دوستت دارم قيام عليه بندهاي ميان من و توست

اگر كلمه دوستت دارم نمايشگر عشق خدايي من نسبت به توست

اگر كلمه دوستت دارم راضي كننده و تسكين دهنده قلبهاست

اگر كلمه دوستت دارم پايان همه جدايي هاست

اگر كلمه دوستت دارم نشانگر اشتياق راستين من نسبت به توست

اگر كلمه دوستت دارم كليد زندان من و توست

شب بود و آسمان گريه ميکرد سرش را بر سينه ام نهاده بود 

مي گفت: قشنگ ترين قصه را برايم بگو

نگاهم را بر چشمان زيبايش دوختم

گفتم:  چشمانت را ببند چشمانش را بست ومن

آهسته روي لبانش خم شدم 

    وقصه ي بوسه را برايش گفتم آن گاه باران تمام شد

 وآسمان برسر من  مرواريد پاشيد

خدانگهدار عزیزم

اما نمی شه باورم

توی چشام نگاه نکن این لحظه های آخرم

آخه چه طور دلم می یاد  چشمات و گریون ببینم

میرم ولی این و بدون

چشم انتظارت میشینم

میرم ولی گریه نکن نذار از عشقت بمیرم

شاید تو اوج بی کسی با عکست آروم بگیرم

میرم ولی بدون یکی

خیلی تو رو دوست داره

یکی که از دوری تو سر به بیابون میذاره

خدانگهدار عزیزم

 پرسید : به خاطر کی زنده هستی؟ با اینکه دوست داشتم با تمام وجود داد بزنم به خاطر تو...

 گفتم به خاطر هیچ کس پرسید : پس به خاطر چی زنده هستی؟

با اینکه دلم می خواست داد بزنم به خاطر دل تو... گفتم بخاطر هیچ چیز

 پرسیدم : تو بخاطر چی زنده هستی؟ در حالیکه اشک توی چشماش جمع شده بود

 گفت:بخاطر کسی که بخاطر هیچ چیز زندست

هميشه به من مي گفت زندگي وحشتناک است ولي يادش رفته بود که به من مي گفت

تو زندگي من هستي روزي از روزها از او پرسيدم به چه اندازه مرا دوست داري

 گفت به اندازه خورشيد در اسمان نگاهي به اسمان انداختم ديدم که هوا باراني بود و

 خورشيدي در اسمان معلوم نبود شبي از شبها از او پرسيدم به چه اندازه مرا دوست داري

 گفت به اندازه ستاره هاي اسمان نگاهي به اسمان انداختم ديدم که هوا ابري بود و

ستاره اي در اسمان نبود خواستم براي از دست دادنش قطره اي اشک بريزم

ولي حيف تمام اشکهايم را براي بدست اوردنش از دست داده بودم

يادته يه روزي بهم گفتي:هر وقت خواستي گريه کني برو زيرِ بارون که نکنه نامردي اشک هاتو ببينه و بهت بخنده گفتم: اگه بارون نيومد چي؟؟؟ گفتي: اگه چشم هاي قشنگ تو بباره آسمون گريه ش ميگيره گفتم: يه خواهش دارم ؛ وقتي آسمونِ چشام خواست بباره تنهام نزار گفتي: باشه... حالا امروز من دارم گريه ميکنم اما آسمون نمي باره و تو هم اون دور دورا ايستادي و داري بهم مي خندي

                            دستان سردم را به او سپردم 

 گرمی قلبش را احساس نمود